MENU
nl

Buiten het kamp

We maken nog al wat mee de laatste tijd. Er is nog al wat spanning in onze maatschappij. Naast de corona-maatregelen, kennen we nu ook een avondklok, waar met rellen op gereageerd wordt. Gelukkig kunnen we nu inenten, maar daar wordt van alle kanten weer op gereageerd met onvrede over betrouwbaarheid, aantallen en wie eerst mag en wie niet.
Ook al lijkt het overdag op straat allemaal rustig, als je even onder de oppervlakte van corona-vermoeidheid kijkt, ontmoet je veel onrust en boosheid. Hoogstwaarschijnlijk voortkomend uit slechts één bron: angst. Gaat het allemaal nog wel goed komen en wat gebeurt er met mij en mijn geliefden?
Hoe sta je daar in als christen? Als iemand, die zegt een liefdes-relatie met God de Vader te hebben?
Wij kunnen een voorbeeld nemen aan Mozes. Mozes, die een heel volk door de woestijn moest leiden. Met natuurlijk de nodige turbulentie van onrust, boosheid en angsten.

Mozes gaf het volk een handreiking. Hij maakte een tent, om de Heer te ontmoeten:
7Een heel eind buiten het kamp zette Mozes een tent op. Die tent noemde hij ‘de Tent om de Heer te ontmoeten’. Iedereen die iets aan de Heer wilde vragen, ging naar die tent buiten het kamp. - Exodus 33:7 (BGT)

Mozes bood het volk een plek aan om de Heer te ontmoeten. Een tent van ontmoeting. Een prachtig voorbeeld en voorloper van we we vandaag 'de kerk' of 'de gemeente' noemen. Onze samenkomsten zijn ook plaatsen om in gemeenschap de Heer te ontmoeten en alles aan de Heer te vragen wat op ons hart ligt.
Maar Mozes deed iets opmerkelijks: hij plaatste die tent "een heel eind buiten het kamp".
Waarom? Heel simpel om genoeg afstand te creëren tussen wat van het kamp is en wat van de Heer is. Dat wat bij het kamp behoort en dat wat bij de Heer behoort. Dat wat onrust voortbrengt en dat wat vrede geeft.
We laten dat wat van deze wereld is, met al haar zorgen en problemen, achter ons en gaan naar de Heer en zoeken zijn rust en vrede.
Natuurlijk doen we voorbede; natuurlijk zijn we betrokken; natuurlijk zetten we ons in. Maar altijd vanuit de vrede van de ontmoeting met de Heer.
De Hebreeënschrijver moedigt ons aan: 3Laten we dus het kamp verlaten, ons bij hem voegen en delen in zijn vernedering. - Hebr. 13:13 (NBV). Ons bij hem voegen. Jezus ontmoeten en tot rust komen. Al onze zorgen en angsten bij Hem brengen en rusten in zijn liefde. Weten dat Hij ons is voorgegaan in al die angsten. Delen in zijn vernedering.
Voor mij komt dit het mooiste tot uitdrukking in avondmaal vieren. Of ik dat nu alleen thuis doe, of met mijn vrouw, of vriend(en) die op bezoek komen of in de tent van samenkomst. Essentieel blijft dat we bewust afstand nemen van "het kamp".

Buiten het kamp, buiten al het gezeur en gerommel van deze wereld, Jezus ontmoeten. Tot rust komen en delen in zijn opofferende liefde voor ons en deze wereld. Vanuit die rust kunnen we steeds weer terugkeren naar het kamp, naar deze wereld. En daar rustpunten van Gods liefde voor een ander zijn.
1De Heer sprak persoonlijk met Mozes, net zoals iemand spreekt met zijn vriend.
Daarna ging Mozes altijd weer terug naar het kamp. - Exodus 33:11 (BGT)

Henk Rothuizen

https://www.youtube.com/watch?v=pewzJl-QiyQ


    Hans

    Hans Rodenburgh